Bio je drugi Arhiepiskop srpski, svojevremeno najveći podvižnik u žičkom bratstvu i najodgovorniji učenik Sv. Save. O njegovom duhovnom razvoju osnivač autokefalne Srpske Crkve se naročito brinuo.
Uspešno je poneo breme uprave mlade srpske arhiepiskopije, toliko važne za srpski državni i narodni život srednjeg veka. U njegovom žitiju, prvorazrednom hagiografskom i istoriografskom dokumentu, koga je napisao Arhiepiskop Danilo II, navodi se da je bio rodom „od sremske zemlje”. Srpska istoriografija usvaja da je srednjovekovni Srem obuhvatao i teritoriju današnje Posavine, Mačvu, dolinu Kolubare i krajeve sve „do Užica”.
Zaista je ugarska politička topografija razdvajala Ovostrani i Onostrani Srem (Syrmia Citerior et Ulterior), tj. današnji Srem i „Srem” južno od Save ka Kolubari. U nameri da se sa ugarskom geografijom reši pitanje zavičaja prvog naslednika Sv. Save, i smesti ne na sever od istoimene reke, tumačima Danilovog zbornika izmicalo je iz vida da se Sv. Sava dva puta interesuje za zavičaj pridošlice u Žiču, iskazujući brigu i naročito zanimanje za njegovu postojbinu. Takođe, ako je mladi Arsenije „od mladosti svoje” voleo monaški život, mogao je da ima uzor u jedinom pravoslavnom Manastiru u Sremu, a to je bio Sv. Dimitrije u Sremskoj Mitrovici, koji se u izvorima rimske kurije označava kao „pun monaha Grka” i „leglo šizmatičkih zabluda”. U svakom slučaju, docnije vesti i tradicija mesto rođenja drugog srpskog Arhiepiskopa smešta severno od Save i Dunava, između pomenutih reka, svejedno da li je to Bingula ili Dabar kod Starog Slankamena.
DRUGI ARHIEPISKOP SRPSKE CRKVE
U zborniku Žitija kraljeva i arhiepiskopa srpskih nalazi se obimna hagiografija Sv. Arsenija, koju je napisao Arhiepiskop Danilo II. Kako je pisac imao za cilj da pokaže molitveni i podvižnički lik drugog srpskog Arhiepiskopa, u tekstu se nalazi ipak srazmerno malo pozitivnih istorijskih činjenica koje bi govorile o Arsenijevoj upravi nad Crkvom i crkveno-političkom okruženju. Nasledio je „presto arhiepiskopa srpskih i pomorskih zemalja” 1233. godine, na lično zauzimanje Svetog Save, pošto se ovaj povukao i otišao na svoje drugo putovanje u Svetu Zemlju. Arhiepiskop Arsenije je podigao Crkvu Sv. Apostola u Peći, odredivši je umesto Žiče da bude sedište Srpske Crkve, jer je Žiča bila suviše izložena napadima neprijateljskih vojski. Zajedno sa kraljem Vladislavom starao se oko prenosa moštiju Sv. Save iz Trnova u Srbiju i učestvovao je u prenosu stolice episkopa stonskih iz Manastira Presvete Bogorodice u Stonu u Manastir Sv. Petra i Pavla na Limu. Zbog bolesti se povukao sa čela Srpske Crkve 1263, a upokojio tri godine docnije u žičkom metohu Crnča, takođe na Limu. Sahranjen je u svojoj zadužbini, Crkvi Sv. Apostola u Peći.
